.
W okularach przeciwsłonecznych stosowane są soczewki szklane lub plastykowe.
W okularach przeciwsłonecznych stosowane są soczewki szklane lub plastykowe z powłokami barwnymi albo barwione objętościowo (w masie). Powłoki barwne stosuje się do uzyskania specjalnych efektów (np. powłoki lustrzanej, cieniowania, zabarwienia) i do przyciemniania w zadanym stopniu przepisanych receptą soczewek do okularów korekcyjnych. Materiał barwiony objętościowo jest na ogół używany na soczewki okularów przeciwsłonecznych nie spełniających funkcji korekcyjnej, a więc mających zerową moc. Jeżeli nosisz okulary korekcyjne, to dla ochrony oczu przed silnym światłem zamów u optyka drugą parę okularów z soczewkami korekcyjnymi barwionymi. Możesz też wybrać oprawę korekcyjną, do której są dopasowane firmowe nakładki przeciwsłoneczne.
Soczewki dwuogniskowe.
Jeżeli okulista przepisał Ci soczewki dwuogniskowe, to wybierz oprawkę nie ograniczającą pola widzenia, szczególnie przy patrzeniu w dół. W tym przypadku oprawka musi objąć środkowo-górną część soczewki korygującą wzrok do dali oraz dolną część, tzw. segment, korygujący widzenie do ubliży. W wąskich oprawkach nie ma wystarczająco dużo miejsca na segment. Wskazane są więc oprawy z obwódkami okrągłymi, w kształcie "skrzydeł motyla" (dla pań) lub trapezu (dla panów). Nieodpowiednie są oprawy, w których obwódki mają kształt spłaszczonego prostokąta lub elipsy.
Jeśli Twoje dziecko nie chce mieć okularów.
Okulary przestały być nielubianą "protezą" i od wielu lat są traktowane jako ozdobny element ubioru, również przez dzieci. Wesołe, kolorowe oprawki sprawiają, że dzieci znacznie chętniej je zakładają, a rówieśnicy nie pomyślą nawet o słowie "okularnik". Warto włożyć wysiłek w dobór odpowiedniej oprawy, pokazać dziecku fotografie rówieśników w okularach - znajdziesz je w magazynie mody, w gazetach z ofertą handlową supermarketów.
Zespół suchego oka.
Praca przy monitorze komputera, wpływy klimatyczne, suche powietrze, przebywanie w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie, z klimatyzacją, w przeciągach, również skażenie środowiska, np. przez ozon, gazy przemysłowe, kurz - mogą powodować dolegliwości typowe dla zespołu suchego oka. U wielu osób naturalna równowaga narządu łzowego ulega zachwianiu na skutek obniżenia częstości mrugania na przykład w trakcie pracy przed ekranem komputera, podczas długiego czytania, zmniejszenia wytwarzania łez związanego z wiekiem, wskutek zmian hormonalnych w okresie menopauzy u kobiet, używania niektórych grup leków, jak doustne środki antykoncepcyjne. Zespół suchego oka jest często występującym schorzeniem oczu. "Suche oko" wynika z niedostatecznego zwilżenia powierzchni gałki ocznej. Rogówka i spojówka są w niewystarczającym stopniu pokrywane tzw. filmem łzowym, co prowadzi do ich wysychania. Zespół suchego oka nie wywołuje specyficznych objawów. Najczęstsze skargi to uczucie ciała obcego lub piasku pod powieką, pieczenie, swędzenie, kłucie, przekrwienie spojówek, zmęczenie oczu, wymuszone mruganie, trudności przy ruchach powiek, swędzenie powiek podczas mrugania, nadwrażliwość na światło, uczucie ucisku w oczach, występowania bólu oczu w nocy, śluzowa wydzielina, zbieranie się wydzieliny w kątach zewnętrznych. U pacjentów z bardziej zaawansowanym, przewlekłym schorzeniem mogą występować zaburzenie widzenia, ból i światłowstręt. Paradoksalnie do nazwy schorzenia, w początkowych okresach choroby może występować wzmożone łzawienie. Dolegliwości nasilają się w suchych i klimatyzowanych pomieszczeniach. Leczenie suchego oka, ze względu na brak leków o działaniu przyczynowym, jest leczeniem objawowym i polega na stosowaniu tzw. "sztucznych łez". Najbezpieczniejsze są krople w opakowaniach jednorazowych niezawierających środków konserwujących. Grupą szczególną są pacjenci używający soczewek kontaktowych z objawami suchości oka. Dla tych osób szczególnie wskazane są preparaty sztucznych łez bez środków konserwujących. Leczenie suchego oka jest długotrwałe i często wymaga dużej dyscypliny ze strony pacjenta. Badania wykazują jednak, że przy odpowiedniej dbałości i nawilżaniu rzadko dochodzi do zmian powodujących utratę bądź upośledzenie funkcji widzenia.